uczcić


uczcić
Uczciwszy uszy zob. ucho 32.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • uczcić — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}czcić I {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • uczcić — dk VIa, uczczę, uczcisz, uczcij, uczcił, uczczony 1. «oddać komuś należną cześć, hołd; okazać szacunek, uznanie» Uczcić pamięć wielkiego uczonego. Uczcić czyjąś długoletnią działalność zawodową. Minutą ciszy uczczono poległych na polu walki. ◊… …   Słownik języka polskiego

  • kopa — 1. pot. Kopa (kopę) lat a) «bardzo dawno, bardzo długo»: – Żyje się jakoś, co? – No wiesz. Żeby tylko tak dalej. – Jasne. Kopę lat cię nie widziałem. – Ja ciebie też. I. Iredyński, Dzień. b) «poufałe, radosne powitanie używane w stosunku do… …   Słownik frazeologiczny

  • godnie — godnieej 1. «w sposób właściwy odpowiedni (dla kogoś, czegoś); należycie, stosownie» Godnie powitać, przyjąć kogoś. Godnie uczcić czyjś pobyt. 2. «z godnością, z poczuciem własnej wartości; dumnie, wzbudzając szacunek» Zachowywać się godnie.… …   Słownik języka polskiego

  • loża — ż II, DCMs. lożaży; lm D. lóż 1. «wydzielona, reprezentacyjna część sali widowiskowej w formie niewielkiego balkonu lub wnęki z balustradą, przeznaczona dla kilku osób» Loża teatralna, cyrkowa. Loża rządowa. ∆ Loża honorowa «loża przeznaczona dla …   Słownik języka polskiego

  • minuta — ż IV, CMs. minutaucie; lm D. minutaut 1. «jednostka czasu stanowiąca sześćdziesiątą część godziny, składająca się z sześćdziesięciu sekund; potocznie także: chwila» Minuta ciszy, odpoczynku, spokoju, wolnego czasu. Coś trwa minutę, pół minuty.… …   Słownik języka polskiego

  • nieodżałowany — nieodżałowanyni «taki, którego nie można odżałować, zapomnieć (w odniesieniu do ludzi zwykle o zmarłych)» Nieodżałowany kolega. Nieodżałowana strata. Uczcić pamięć nieodżałowanej matki, żony, nieodżałowanego męża …   Słownik języka polskiego

  • oblać — dk Xb, oblaćleję, oblaćlejesz, oblaćlej, oblaćlał, oblaćlali a. oblaćleli, oblaćlany oblewać ndk I, oblaćam, oblaćasz, oblaćają, oblaćaj, oblaćał, oblaćany 1. «polać czymś po wierzchu, ze wszystkich stron pokryć płynem» Oblać kartofle sosem.… …   Słownik języka polskiego

  • opić — dk Xa, opiję, opijesz, opij, opił, opity opijać ndk I, opićam, opićasz, opićają, opićaj, opićał, opićany 1. «napić się alkoholu z powodu jakiejś okazji, uroczystości; pijąc uczcić jakieś wydarzenie; oblać» Opić dyplom, egzamin. Opić szczęśliwe… …   Słownik języka polskiego

  • pierwszy — pierwszywsi, odm. jak przym. 1. «liczebnik porządkowy odpowiadający liczbie 1» Pierwszy miesiąc roku. Pierwsza rocznica. Pierwsza wojna światowa. Pierwsze piętro. Pierwszy rok studiów. Pierwsza klasa w szkole. Pierwszy szereg żołnierzy …   Słownik języka polskiego